12-01-2015 Kanab - UT12 - UT24 - Moab



Goed dat we gisteren al besloten hadden om niet naar de Coyote Buttes te gaan want deze morgen was het aan het regenen in Kanab.

We hadden ook de hoop uitgedrukt om wat sneeuw te hebben. Wel, onze wensen werden vervuld, want dit is wat we kregen...


Eerlijkheidshalve moeten we er aan toevoegen dat dit op de top van Boulder Mountain was, het hoogste punt van de UT-12 (2.925m)




 
Maar laten we beginnen bij het begin.

In december 2013 reden we eveneens via de UT-89 en UT-12 van Kanab naar Bryce Canyon.  We reden toen door een prachtig sneeuwlandschap en bij een volledig blauwe lucht.
Nu nemen we opnieuw dezelfde weg, goed wetend dat het nimmer of te nooit zo mooi zal zijn als toen.  Er ligt immers bijlange zoveel sneeuw niet en de wolken hangen vandaag ook bijzonder laag.

We stoppen een eerste keer bij Red Canyon waar de rode rotsen ook vanaf de weg heel goed te zien zijn.







De afslag naar Bryce Canyon nemen we deze keer niet want mooier dan in december 2013 wordt het toch niet.
Nu en dan sneeuwt het lichtjes en soms rijden we ook door bijzonder laaghangende wolken.  Die beletten ons uiteraard om volop van één van de mooiste, zo niet dé mooiste, wegen van de ganse regio te genieten, de UT-12.  Gelukkig hebben we die al  meermaals gereden in betere weersomstandigheden.

We stoppen bij het Visitor Center in Escalante waar we lang praten met de 2 aanwezige Rangers.  Vermits er verder toch niemand is hebben ze bijzonder veel tijd en zijn ze wellicht blij dat ze eens iemand zien.  Ze beloven ons ook, via mail, op de hoogte te houden van de toestand van de Hole in the Rock Road en de Spencer Flat Road, 2 dirt roads die we mogelijks later tijdens deze vakantie nog zullen nemen.
Hier, in Escalante, ligt er ook al een stevig pak sneeuw, alhoewel de weg wel volledig vrij is.
Even voorbij Escalante komen we aan het bekende uitzichtpunt, al ziet dit er nu wel even anders uit dan we gewoon zijn.





Even verderop duiken we Boulder binnen, om vervolgens de klim naar Boulder Mountain aan te vatten.
Wat een mooie weg blijft die UT-12 toch, zelfs met deze beperkte zichtbaarheid.




Naarmate we dichter bij de top komen, wordt ons rijvak over langere stukken zo goed als onberijdbaar door de sneeuw.  Enkel het linkse rijvak is sneeuwvrij.  We rijden dus meestal op het "verkeerde" vak.  Niet dat dit een groot probleem is, want tussen Bryce en het kruispunt met de UT-24 (toch zo'n 180km) zijn we geen 10 auto's tegengekomen.

Bij deze weersomstandigheden vallen soms mooie zaken op waar we anders gewoon aan voorbijrijden.  


We hadden ook min of meer gepland om in Torrey te overnachten, zodat we enkele hikes konden doen in Capitol Reef NP, maar dit was vandaag absoluut niet mogelijk.  Niettegenstaande de omgeving heel mooi is met al die sneeuw op de rode rotsen, is het weer op zich daarvoor echt niet geschikt.

Van de gelegenheid maken we echter wel gebruik om een vrij lange tijd door te brengen in het Visitor Center.  Ook hier weer hetzelfde verhaal: de 3 aanwezige personen waren danig blij om eens iemand te zien.  Nadat ze ons enkele tips gegeven hebben voor als we hier later deze vakantie terugkomen, wordt er al snel over koetjes en kalfjes gesproken.  Zoals het in de VS gebruikelijk is, is één van de eerste vragen dan "where are you guys from?".  Als ze "België" horen dan is het volgende, ook weeral gebruikelijk, "wafels, chocolade en bier".  Toevallig hebben we nog een wafel, die we op de luchthaven in Zaventem gekocht hebben, in de auto liggen.  Uiteraard niet de échte warme, ongesuikerde Belgische wafel, maar wel de koude, gesuikerde.  We verdelen hem netjes onder ons 5 en aan hun gezichten te zien, en hun commentaren te horen, denken we niet dat ze ooit nog de misbaksels zullen eten die hier in de meeste hotels aangeboden onder het mom van "Real Belgian Waffle".

We kijken hier ook nog naar een 20 minuten durende film over het ontstaan van Capitol Reef NP.  Heel interessant.
Het is nu nog vroeg in de namiddag, en vermits we hier verder niet veel meer kunnen doen, besluiten we om maar ineens door te rijden naar Moab, en dus van vandaag gewoon een rijdag te maken.

Eens we buiten Capitol Reef NP zijn, komen we in een totaal ander landschap, namelijk dit van de zwarte rotsen, die zo typisch zijn voor de streek rond Hanksville.
Heel merkwaardig om die nu met sneeuw bedekt te zien.






Naarmate we meer richting Green River rijden begint het meer en meer te regenen, en dit blijft zo tot we in Moab aankomen.  De bedoeling was om in de Moab Brewery te gaan eten, maar die blijkt tot 17 januari gesloten te zijn wegens verfraaiingswerken.
We gaan dan maar bij Denny's eten, waarvan we het altijd zo merkwaardig vinden dat die 7 dagen op 7, 24 uur op 24 open zijn.  Voor wie moeten die aanwezige personeelsleden in godsnaam werken op een natte, koude en doordeweekse winternacht?  Wij waren er rond 19u30 en naast ons was er nog...1 klant...

Al deze regen doet natuurlijk wel vragen rijzen over wat we morgen zullen kunnen doen, maar dat zien we dan wel weer... Vanaf woensdag wordt hoe dan ook opnieuw zonnig weer voorspeld.


Het weer: regen, sneeuw, mist.  -2°C - +5°C

Overnachting in Best Western Plus Greenwell Inn
Aantal km gereden: 585

13-01-2015 Moab - Arches NP - Sand Flats - Moab





Als we vanmorgen door het venster kijken, zien we hetzelfde beeld als gisterenavond: het regent nog steeds pijpenstelen.  We wanen ons zowaar al opnieuw in Alaska... (voor diegenen die onze Alaska-blog van 2012 niet gelezen hebben: toen was het dagen aan een stuk aan het regenen).
Dat wordt dus improviseren want in Moab speelt alles zich uiteraard buiten af.

Wat is er nu in de buurt waar we iets interessants kunnen doen en waar we niet door de regen moeten lopen?  Het Visitor Center van Arches NP dan maar.  We kennen het ondertussen al van binnen en van buiten, maar daar is er toch altijd wel iets interessant te zien...en bovendien ook iets verrassends te horen zoals zal blijken...

Zoals in de voorgaande Visitor Centers is er ook hier niemand aanwezig en hebben we Ranger Kait helemaal voor ons alleen. Ze probeert ons warm te maken voor een hike in Devil's Garden en/of naar Delicate Arch.  We moeten haar echter ontgoochelen: na ons bezoek én hikes hier in december 2013 moeten we ook nu, zoals gisteren bij Bryce Canyon, ergens tot onze spijt vaststellen dat het nooit meer zo mooi wordt als toen en dat we dus ook niet echt van plan zijn om te gaan hiken in dat miezerige weer.
Dan beginnen we ook weer over koetjes en kalfjes te spreken tot ik langs mijn neus weg vraag hoe het nu eigenlijk zit met het drone-verbod in de Nationale Parken.  Daarop antwoordt ze, enigszins tot onze verbazing, dat dit pas echt van toepassing is sinds oktober 2014.  Nu weten we dus ook 100% zeker dat we in december 2013 helemaal geen regels overtreden hebben bij het maken van de video "Wild Utah From Above" én kunnen we ook vrij met haar over deze video spreken.  En dan komt de allergrootste verrassing als ze zowaar vraagt: "Are you guys Kalaman?".  We geloven echt onze oren niet: hoe legt zij nu ineens direct de link met ons?  Het blijkt dat ze de video al bekeken had met haar collega Rangers.  Wat is de wereld soms toch klein...
En het wordt nog straffer als ze zelfs mijn voornaam blijkt te kennen.  Euh...hoe kan dat nu?  Ze beheert toevallig de FB-pagina van Arches NP en vermits ik daar regelmatig foto's post van ons bezoek in december 2013 kent ze zomaar mijn naam uit haar hoofd. Heel straf.

We gaan dus niet hiken in Arches maar gaan wel nog eens naar de video kijken die hier vertoond wordt.  We hebben hem vroeger ook al gezien, maar het blijft heel interessant en leerrijk om te zien hoe al die Arches, Petrified Sand Dunes en Fins ontstaan zijn.
Als we buiten komen uit het VC is het gedaan met regenen en we besluiten om, nog maar eens, de Scenic Drive te rijden, helemaal tot het einde bij Devil's Garden.  Eigenlijk stappen maar 1x uit de auto voor een heel merkwaardig beeld van Balanced Rock, opdoemend uit de mist.


Dan rijden we opnieuw naar het hotel om eens in onze "archieven" te duiken voor een bestemming voor deze namiddag.  We willen wel eens de benen strekken, maar dan wel liefst ergens waar we niet tot onze enkels in de rode modder zakken.  En laat nu net dit, hier in Moab, zowat overal het geval zijn...behalve in de Sand Flats Area.  Die bestaat immers voor het grootste deel uit slickrock.
We rijden dus naar een gebied waar we eigenlijk nog nooit geweest zijn, namelijk ten oosten van Moab.
Dat is ook de plek van de fameuze 4x4 Trail Hell's Revenge (what's in a name...), met de al even beruchte Lion's Back (die inmiddels op Private Property ligt en dus niet meer door de 4x4 enthousiastelingen kan gereden worden).

Foto van internet, dus niet van ons.

Nadat we onze gegevens op een enveloppe geschreven hebben steken we er 5$ in voor de permit en deponeren die in de fee station.  Het ganse gebied valt immers onder de Sand Flats Recreation Area en is daardoor enkel toegankelijk na het betalen van 5$ (day use) of 10$ (overnight use).

De Sand Flats Road is zo'n 10 mijl lang en klimt naar een hoogte van 7.270ft of 2.215m.  Slechts de eerste 2 mijl zijn verharde weg, de rest is dirt road.
We zetten de GoPro op de voorruit en zijn van plan om gewoon zo ver mogelijk te rijden. Met de hoeveelheid neerslag die er de voorbije dag en nacht gevallen is willen we ook geen risico's nemen.
De dirt road valt al bij al nogal mee en onze Traverse geeft geen krimp, ook niet als we een helling oprijden waar er heel wat modder en ijs ligt.


De weg op zich is dus geen probleem, maar door het voortdurend stijgen komen we al snel in de wolken terecht en dan heeft het weinig zin om nog verder te rijden.  Omkeren dus maar en nu eindelijk de benen gaan strekken.



We weten dat er hier een bijzonder populaire mountainbike route is van zo'n 10,5 mijl, de Slickrock Bike Trail.  Die wordt echter in de winter zo goed als niet gebruikt door bikers, maar wel door hikers.
Uiteraard zijn we niet van plan om de volledige route te lopen.  Enerzijds is die veel te lang om er nu nog aan te beginnen en anderzijds situeren de 2 interessantste plekken zich binnen de eerste 5 mijl: Echo Canyon en Abyss Canyon.
Benieuwd wat dit gaat geven, want eerlijk gezegd verwachten we hier helemaal geen canyons te zien...die waren toch allemaal ten westen van Moab, in Canyonlands NP?

Na enkele minuten stappen is het al direct een gevoel van "wow, wat een omgeving".  We lopen dus inderdaad voortdurend op slickrock en van modder is hier dan ook hoegenaamd geen sprake.  Het is wel voortdurend stijgen en dalen (anders zou het voor mountainbikers ook niet bepaald leuk zijn), maar al bij al valt de lastigheid nogal mee.  We kunnen ons wel niet voorstellen om dit in de zomer te doen want er is hier uiteraard nergens bescherming tegen de zon.





Na zowat 1 mijl komen we bij het viewpoint van Echo Canyon en hoe fantastisch mooi is dit hier!  De canyon doet ons zelfs een beetje denken aan de Coyote Gulch (zie onze blog van 9 april 2014).  Gewoon adembenemend is het hier, dat hadden we nooit verwacht toen we hier naartoe reden.





Van hieruit gaat het, soms vrij steil, naar Abyss Canyon Viewpoint, zo'n 2,7 mijl verderop.




En ook hier zijn de uitzichten prachtig.





Onderstaand, ter illustratie een satellietfoto van Google Maps waarop beide canyons duidelijk te zien zijn.  Bovenaan komen ze overigens samen in de gekende Negro Bill Canyon.


We sluiten zelfs af met een streepje zon. Zou het weerbericht voor de volgende dagen (niets dan zon) dan toch kloppen?


De totale hike was zo'n 5 mijl en we komen dan ook moe, maar heel tevreden, na zowat 2,5 uur terug bij de auto.  Van 1 ding hadden we echter ontzettend veel spijt: de DJI Phantom hadden we in de auto gelaten, gewoon omdat we nooit gedacht hadden om hier zo'n mooie scenery te vinden.



Onvoorziene weersomstandigheden nopen soms tot improvisatie en dit hoeft, zoals vandaag nogmaals bleek, niet altijd een nadeel te zijn.

's Avonds gaan we, rechtover het hotel, lekker eten bij Zax.

Het weer: regen tot 10u, daarna droog en grijs. 4°C

Overnachting in Best Western Plus Greenwell Inn
Aantal km gereden: 110

14-01-2015 Moab - Canyonlands NP




Aansluitend bij de blog van gisteren: Arches NP heeft deze morgen onze foto van Balanced Rock, in de mist, gedeeld op hun FB-pagina.  Op 1 dag kreeg die meer dan 6.700 likes en werd meer dan 500 keer gedeeld.  Leuk.

Deze morgen trekken we de gordijnen open en denken even dat onze ogen nog niet open zijn...we zien immers geen 100m ver van de dichte mist.
Ach nee, waar is die beloofde zon nu?  We kijken na het ontbijt even op de website van de National Weather Service en daar staat er, voor Moab, dat de mist geleidelijk zal optrekken vanaf 11u.  Eigenlijk betekent dit dat het niet zo'n dikke wolkenlaag is en vermits Moab in een soort kom ligt zou het wel eens kunnen dat er elders wél al zon is.  Dus een eenvoudige redenering leert ons dat we het wellicht hoger moeten gaan zoeken...zoals in Canyonlands NP misschien?  Dat ligt immers merkelijk hoger dan Moab zelf.  We checken even de webcam van het park, en inderdaad, stralende zon.  Op weg naar Canyonlands dus maar.  Er zijn daar immers nog enkele hikes die we in het verleden nog niet gedaan hebben.
We zijn nog geen 5 mijl aan het rijden of we rijden al volop in de zon.  Voor diegenen die de streek een beetje kennen: al vanaf de helling naast de ingang voor Arches NP.

Die laaghangende wolken, met de La Sal Mountains op de achtergrond, leveren wel bijzonder mooie plaatjes op.





We rijden het Entrance Station voorbij (dat is in de winter altijd dicht) en ook het Visitor Center (ook dit is gesloten in de maanden januari en februari).  We hebben een National Parks Annual Pass, maar ook zonder deze zouden we niet moeten betalen hebben, want in januari en februari is de toegang gratis in Canyonlands NP.

Een eerste stop is traditiegetrouw bij het uitzichtpunt over de Shafer Trail.  Dit jaar ligt die er maar gedeeltelijk besneeuwd bij, maar het blijft toch een mooi uitzicht om die switchbacks langs de rotsen te zien kruipen.  Uiteraard was de "weg" afgesloten.


We hadden al een tijdje niets meer gehoord van Mr. Murphy, dus besluiten we maar om het lot een beetje te tarten: vandaag doen we als eerste hike, deze naar...Murphy Point.  Als dat maar goed komt...

De naam van de trail komt van de Murphy familie die hier in het begin van de jaren 1900 hun vee liet grazen.

De Murphy Trail bestaat eigenlijk uit 2 delen: ofwel de lange trail van bijna 18km en helemaal naar beneden waar hij aansluit op de White Rim Road, ofwel de korte van zo'n 6,5km die enkel naar het viewpoint gaat.  Wij hebben vandaag enkel de korte gedaan.
We kunnen onze auto niet bij de trailhead parkeren, omwille van de grote hoeveelheden sneeuw, maar we zetten hem dan maar langs de weg. Veel maakt het overigens niet uit want van de ganse dag zullen we maar zo'n 5-10 auto's zien.


Het is een goed te volgen pad, soms aangeduid met takken en boomstammen en andere keren dan weer met regelmatig geplaatste cairns.


We lopen zowel door sneeuw (wat overigens heel comfortabel loopt) als over hard zand en slickrock.  Allemaal heel makkelijk te belopen dus.  Er is ook nauwelijks niveauverschil tussen de trailhead en het viewpoint.  Al bij al een makkelijke wandeling met als beloning schitterende uitzichten over Murphy Basin, de White Rim, Green River, oneindig veel canyons en de Henry Mountains.




Tip: niet het viewpoint zelf heeft het mooiste uitzicht,  maar wel de rotsen rechts ervan, die eigenlijk het uitzicht deels afblokken vanaf het viewpoint.  Ga dus zeker ook eens op deze rotsen.  Hier ligt er echter geen pad.  Naar de rim gaan is geen enkel probleem, maar wees er zich van bewust dat terugkeren heel wat moeilijker is, er is immers geen enkel referentiepunt om terug op de trail te komen en zo terug naar de trailhead te gaan.  Wij hebben gewoon onze gps-track gevolgd om opnieuw aan te sluiten op het juiste pad.






Daarna gaan we naar Grand View Point om onze lunch te eten en uiteraard van het uitzicht te genieten.  Dit is ook het punt waar de weg eindigt en van waar men dus terugkeert richting ingang.




Zowat anderhalve mijl terug richting ingang ligt het beginpunt van de White Rim Overlook Trail, 2.9km lang en, zoals de naam het zegt, helemaal tot bij de Rim.  Ook deze trail ligt er heel goed bij met grotendeels slickrock en slechts hier en daar nog wat sneeuw.
Ook hier opnieuw adembenemende uitzichten over Monument Bassin, White Rim, hoodoos en buttes en zelfs een arch.  In de verte ook opnieuw de La Sal Mountains.







Onderstaande interactieve afbeelding geeft een heel goed beeld van de totale omgeving. Er kan in deze afbeelding geklikt worden om in- en uit te zoomen en 360° (ook boven en onder) rond te kijken.



Volgende stop is bij Buck Canyon Overlook.



Dan rijden we richting Upheavel Dome, waarbij we ook opnieuw langs de trailhead passeren voor de False Kiva.  Niettegenstaande we er al 2x waren twijfelen we toch even om er niet nog eens naar toe te gaan.  Maar ook hier weer: de uitzichten die we daar hadden in december 2013 kunnen nooit meer geëvenaard worden.  We rijden dus ineens door tot op het einde van de weg, tot bij de trailhead voor de Upheavel Dome.
Dit natuurfenomeen is iets heel merkwaardig en iets waar de wetenschappers nog niet helemaal uit zijn over het ontstaan ervan.  Ofwel ligt de oorsprong van deze 5km brede en 300m diepe krater bij een meteorietinslag, zo'n 60 miljoen jaar geleden, ofwel door het, 300 miljoen jaar geleden, verdampen van een binnenzee waarbij gigantische hoeveelheden zout achterbleven.  Daarop kwamen verschillende lagen gesteenten te liggen die het zout met ongelijke kracht naar beneden duwden waardoor er een "dome" of koepel ontstond.  De krater die nu te zien is, zijn de resten van deze koepel, waarvan de rest verdwenen is door erosie.
Wat de theorie ook moge zijn, het is een verrassend, kleurrijk beeld hier midden de bruin/rode rotsen van Canyonlands.
Hier kan men naar 2 uitkijkpunten stappen (1,3km en 2,9km).  Het biedt weinig toegevoegde waarde om de extra afstand naar het tweede uitkijkpunt te doen vermits het uitzicht na 1,3km het beste is.  Wij hadden last van lange schaduwen, maar dat is uiteraard inherent aan de wintertijd.




We stoppen ook nog eens bij Green River Overlook, maar hier hebben we de laagstaande zon pal in het gezicht wat het bijzonder moeilijk fotograferen maakt.



Eigenlijk geldt voor alle uitzichtenpunten hetzelfde als wat we al zo dikwijls gezegd hebben: de schoonheid van december 2013 zullen we nooit meer hebben, maar toch blijft Canyonlands NP een gebied met unieke landschappen waar nergens de kracht van erosie meer te zien is dan hier.

Velen staan 's morgens ontiegelijk vroeg op om een "unieke" foto te kunnen maken van de zonsopgang bij Mesa Arch, daarbij soms een regelrecht gevecht aangaand met collega-fotografen die op een net iets beter plaatsje staan.
Wij sluiten hier echter traditiegetrouw ons bezoek aan Canyonlands af.  We vinden het uitzicht van de ondergaande zon, die de tegenoverliggende canyons, mesa's en buttes vuurrood kleurt, in combinatie met de besneeuwde toppen van de La Sal Mountains minstens even mooi en...'s morgens kunnen we lekker in bed blijven liggen...






We stoppen nog eens snel onderweg voor deze foto's...





We sluiten de dag af zoals we hem begonnen zijn, met een schitterend uitzicht op de La Sal Mountains, badend in de avondzon en met een wolkendeken aan hun voeten.





's Avonds gaan we eten in de Moab Dinner.

Vandaag hebben we in totaal zo'n 11km gestapt.  Morgen wordt het met de hike naar Druid Arch, om het met de woorden van een Nederlandse voetbaltrainer te zeggen, "another cookie".

Maar het is echter nog niet zeker wat we morgen gaan doen.  We moeten eerst nog bellen met een Ranger in het BLM-kantoor in Monticello betreffende de toestand van de Cigarette Springs Road, de toegangsweg voor The Citadel.  Deze morgen heb ik hem al gebeld en hij zei dat er zo'n 20cm sneeuw gevallen was op de Cedar Mesa.  Vandaag had hij echter iemand "in the field" die de dirt roads zou gaan checken.  De kans dat we naar The Citadel kunnen is echter zo goed als onbestaande.  Indien we er effectief niet naartoe kunnen, blijven we misschien nog een dag in Moab en gaan we pas overmorgen naar Druid Arch.  Maar ook dit is nog niet zeker.  Hier is het wel vervelend dat we daarvoor niemand kunnen contacteren.  Het Visitor Center van The Needles is immers dicht in de winter.  Er zouden wel mededelingen moeten uithangen over de toestand van de trails.  Bijzonder onpraktisch is echter dat we daarvoor eerst 130km moeten rijden om die te kunnen lezen...


Het weer: 's morgens mist, vanaf 10u stralende zon bij 2°C

Overnachting in Best Western Plus Greenwell Inn
Aantal km gereden: 120